دومین شعر زلال محمدرضادرانی نژاد
به نام ِ دل
به ذاتِ سرخ فام دل
بخور صهبای شیر افکن زجام دل
که روزی می شود دنیای نامیمون به کام دل
همه استاده چون انبوه سروستان به پاس احترام دل
چه شاهانی که می گردند از باطن غلام دل
غلامانی که می آیند بام دل
شود باور پیام ِ دل
مقام دل
